Πυροβολώντας τον πιανίστα…..

Ναι, πολύ θα το ήθελα να εφεύρω ένα πιστόλι να εκσφενδονίζει αντιβίωση και να πυροβολώ τις φιλενάδες μου για να επανέλθουμε στα καλά μας.
Παλιά, μεταξύ 11 έως 1 μεσημέρι και 6 έως 8 βράδυ, μιλούσαμε ακατάπαυστα με τις φίλες για «φλέγοντα» θέματα. Που θα παίξουμε μπιρίμπα το Σάββατο, πότε θα κατεβούμε στα μαγαζιά για τις εκπτώσεις, πόσα κιλά πήρε η Τατιάνα στις γιορτές, που πήγε η Μενεγάκη με τον υπερτυχερό Ματέο για διακοπές και άλλα σοβαρά θέματα.
Τώρα, εδώ και καμιά δεκαπενταριά μέρες, πιστές στο σπορ – τηλέφωνο ανταλλάσουμε τις … συνταγές των γιατρών μας. Η δική μου, σαφώς καλύτερη, γιατρός μου έδωσε το @@@@@@@ 12ρο  αντιβιοτικό. Αυτό που σου έδωσε ο δικός σου νομίζω είναι γενόσιμο (μάθαμε και τα γενόσιμα τρομάρα μας). Μα η @@@@@@@@ παίρνει το 2@@@@@@2 τελευταίας τεχνολογίας. Μωρέ η @@@@@@ με το σιρόπι σταμάτησε το βήχα.
Έλεος. Μας πήρε και μας σήκωσε φιλενάδες. Με τόσο μπλα μπλα από το τηλέφωνο ο βήχας και ο πυρετός ανεβαίνουν την ανηφόρα με σημαίες και με νταούλια… Αφωνία χρειάζεται να στρώση και η φωνή γιατί το πρωί όταν σήκωσα το τηλέφωνο και είπα εμπρός,  ένας άξεστος κύριος μου είπε: Πέτρο, δώσε μου την Μαρίνα, η Μαρίνα είμαι κύριε,  του είπα, ποιος κύριος Χριστιανή μου η Έλσα είμαι….
Γι αυτό θέλω το πιστόλι με τα αντιβιοτικά, για να βρούμε πάλι  την ταυτότητα μας…..