Ήταν μια μικρή, θλιμμένη πριγκίπισσα, που όσο περνούσε ο καιρός τόσο λιγόστευαν οι προσκλήσεις για εμφανίσεις σε κοσμικές εκδηλώσεις..
Ήρθε βλέπεται η απαστράπτουσα νεαρά πριγκίπισσα από το μακρινό κρατίδιο, που θάμπωσε τους υπηκόους του μικρόκοσμου που επιμελώς υποτιμούσε η μικρή πριγκίπισσα όταν της χτυπούσαν την πόρτα για να τους δώσει κάποια σημασία.

Έτσι, τσουρουφλισμένη από την απόρριψη ή μπορεί και ορμώμενη από τους αυλικούς της, αποφάσισε να «σκοτεινιάσει» την εικόνα της απαστράπτουσας νεαράς από το μακρινό κρατίδιο και βάζοντας πιστούς αυλικούς της μάθαινε που θα εμφανιζόταν η απαστράπτουσα νεαρά πριγκίπισσα και τσουπ, έκανε ακάλεστη την εμφάνιση της προφασιζόμενη πως ήθελε (με καλή θέληση) να ξεναγήσει στο φέουδό της την  απαστράπτουσα νεαρά πριγκίπισσα, κλέβοντας κάτι από τη λάμψη της.
Δεν υπολόγισε όμως σωστά. Η απαστράπτουσα νεαρά πριγκίπισσα από το μακρινό κρατίδιο, ήρθε «διαβασμένη» και πήρε την ντουντούκα και «ξεφώνησε» αστραπές, κεραυνούς για την… ακάλεστη.

Μετά, βγήκε στην πλατεία του μικρού κρατιδίου ο γελωτοποιός του παλατιού της μικρής, θλιμμένης πριγκίπισσας και ξεφώνησε τα de sous της απαστράπτουσας νεαράς πριγκίπισσας από το μακρινό κρατίδιο κι έτσι η ζωή, στο μικρό κρατίδιο, έγινε πιο ενδιαφέρουσα και οι υπήκοοι άρχισαν να αφήνουν σιγά σιγά την ραστώνη της ζωής τους και αποφάσισαν να προβληματιστούν για το πια πριγκίπισσα θέλουν να υπηρετούν γιατί, δεν μπορούν ποτέ να σκεφτούν αν κάποια από τις δύο νοιάζεται πραγματικά για το πώς περνούν αυτοί και όχι για το πώς θα περάσουν εκείνες και οι αυλικοί τους…
Αχ, όμορφα που περνάμε στο μικρό μας κρατίδιο…
Υ.Γ. Το παρόν κείμενο είναι μυθοπλασία. Κάθε ομοιότητας με υπάρχοντα πρόσωπα είναι σύμπτωσης, λέμε τώρα!