Αχ αλησμόνητε Ευγένιε Ιονέσκο….

Δοξάζω τον Θεό που δεν είμαι επώνυμο πρόσωπο. Ούτε celebrities, ούτε influencer, ούτε νεοbillionaire (κοινός νεόπλουτίδου) οπότε, όταν έρθει εκείνη η ώρα που εύχομαι να αργήσει) να με αποχαιρετίσουν πέντε άνθρωποι που θα τους λείψω.
Αυτό το πανηγύρι που μαυροντύνονται κάποιοι, μόνο πλερέζες δεν φοράνε, που είχαν ανταλλάξει ένα «χαίρω πολύ» κάπου σε κάποιο κοσμοπολίτικο νησί μου φέρνει κάτι σε θέατρο του παραλόγου (αχ Ευγένιε Ιονέσκο αν ήξερες)….

Με αφορμή μια απώλεια τώρα τελευταία, παρακολούθησα στις ειδήσεις, ναι στις ειδήσεις των 7:00 των 8:oo – των 12:00 στα πρωινάδικα, σε κάτι προ αμνημονεύτων χρόνων συνεντεύξεις, που είπα να ενημερωθώ, την κηδεία ενός επώνυμου – σχεδόν- και τρόμαξα.
Με το μαντήλι των δακρύων στο χέρι και τα μαύρα γυαλιά, το μάτι να ψάχνει τις κάμερες, άγνωστοι μεταξύ επωνύμων, επώνυμοι ξεχασμένοι, να προσπαθούν να φωτογραφηθούν για τα ΜΜΕ.
Όσο για τους «μαυροντυμένους φίλους» να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Να προσπαθούν να κλάψουν μα, το μπότοξ (βοτουλινική τοξίνη, εμποδίζει την κίνηση των μυών, μπλοκάρει τα νευρικά σήματα), δεν αφήνει την κίνηση του προσώπου να εκφράσει τον πόνο και δίνει εικόνες που προκαλούν το γέλιο.

Και αφού είπε ο κάθε «αδερφικός φίλος» το πόσο δεμένος ήταν με τον εκλιπόντα, γυρίζοντας στο σπίτι του αρχίζει να ανεβάζει στο τικ τοκ και το ista φωτογραφίες στα νησιά, σε εκδηλώσεις, στο κομμωτήριο, στο super market, σε πάνελ εκπομπής, γενικά να δείξουν πόσο δεμένοι υπήρξαν….
Αν, λέμε τώρα, αν είχαν μαλλιοτραβηχτεί σε κάποια στιγμή (ξεκατινιασθήκανε στην κυριολεξία) το μεταφράζουν «μια άτυχη στιγμή, μια μικροπαρεξήγηση που την εκμεταλλεύτηκαν τα ΜΜΕ για τηλεθέαση, εμείς την λύσαμε σε χρόνο dt».
Αχ Ευγένιε Ιονέσκο σε βρίσκω στην καθημερινότητα μου….