Κάνοντας ζάπινγ για να δω στην τηλεόραση κάτι που να μην το έχω ξανά ξανά ξανά ματαδεί, έπεσα στη Βουλή. Εκεί να δεις ιλαροτραγωδία… Ένα πάρτι κατάπτυστων, (μην και τους ματιάσω και μου ζητάνε ξεμάτιασμα που είναι το φόρτε μου)….
Κρίμα που δεν ήμουνα καλεσμένη σ’ αυτό το ξέφρενο πάρτι κραιπάλης και ξενοιασιάς που είδα στο κανάλι της βουλής εχτές το βράδυ. Φυσικά, μπορεί να μην ήμουνα εκεί μα, όλοι μα όλοι, μόνο για μένα μιλούσαν. Ήθελαν και θέλουν να με σώσουν από τη μιζέρια, από τα δεινά που χρόνια τώρα μου φορτώνουν στην πλάτη μου μα, όλοι με νοιάζονται και θέλουν το καλό μου.
Πόσος θόρυβος, πόσες ταπεινωτικές βρισιές, τόση υποκρισία, για μένα. Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα για να μην χάσει και τα τριάντα αργύρια, όλοι χαιρετιόντουσαν με θέρμη και…αγάπη και ύστερα έβγαζαν το μάτι ο ένας του άλλου, δήλωναν πως θαυμάζουν ο ένας τον άλλον και τα γ@@@@@δια πέφτανε βροχή σαν πεφταστέρια από τα «αστέρια» των άδειων εδράνων.
Φορτσάτοι και καλογυμνασμένοι όλοι, όταν λέω όλοι εννοώ όλοι, με την πλάτη έτοιμη να μπει για να προστατεύσει εμένα και κανέναν άλλον. Ασχέτως αν αυτή η πλάτη είναι ντυμένη με αρτίστικα σινιέ ρούχα και βεβαρημένη με ατοπήματα πολλά και ντροπιαστικά.
Ντρέπομαι για τον εαυτό μου που τους τοποθέτησα στο πάρτι και δεν τους άφησα στην αυλή τους να μιζεριάζουν.
Ντρέπομαι για τις «κυρίες» της αυλής που αντί να καταπιαστούν με κανά πλυντήριο προσπαθούν να βγάλουν τα’ άπλυτα των άλλων στη φόρα, δεν νοιάζονται ούτε δεκαράκι για μένα, απλά με συζητάνε με…στοργή, χωρίς προντέρμ και με σινιέ ρουχαλάκια που τα πληρώνω φυσικά εγώ.
Ντρέπομαι για τα ανθρωποειδή που εγώ ήθελα να λάμψουν παγκόσμια, να αφήσουν ιστορία οι ανιστόρητοι, και αυτά ψάχνουν να βρουν λάσπη να κυλιστούν και να με κυλίσουν…. Ντρέπομαι για την εικόνα μου, που είναι αυτοί οι ρεμπεσκέδες, λωποδύτες των ονείρων μου …. Ντρέπομαι που τολμούν και χρησιμοποιούν τα’ όνομά μου επί ματαίω γιατί, το να μιλάς για το λαό πρέπει να τον γνωρίζεις…
“Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά το λαό, δεν γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του”
Μενέλαος Λουντέμης.