Έτσι, ξεκούδουνα, σηκώθηκα από την πολυθρόνα, πήγα αργά βασανιστικά στην τηλεόραση και… την έκλεισα.
Ούτε stand by κοινός αναμονή, ούτε να το σκεφτώ λιγουλάκι, την έκλεισα.
Πήρα μια βαθειά αναπνοή, σκέφτηκα πόσο έχω αποβλακωθεί να βλέπω ειδήσεις χωρίς ειδήσεις και ένοιωσα πως ξαφνικά ξαναβρήκα τον εαυτό μου.
Τον εαυτό μου που θύμωνα όταν έρχεται ο λογαριασμός του ηλεκτρικού, του τηλεφώνου και των κοινοχρήστων που μου ζητάνε ένα ενοίκιο επί πλέον του ήδη υπάρχοντος και τώρα ακούω τα εκατομμύρια που χάθηκαν σε συναυλία….
Του εαυτού μου που θέλοντας και μη οργίστηκα για τον ξυλοδαρμό ανηλίκων και ξέχασα να οργιστώ για το μενού μας, που λόγω ακρίβειας έλειπε η φέτα {17 ευρώ το κιλό}.
Ντύθηκα βιαστικά, πήρα την τσαντούλα μου και κατηφόρισα προς το Ζάππειο. Τι ομορφιά αντίκρισα στα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα, που έλεγε με ασύγκριτο πάθος ο υπέροχος Φίλιππος Νικολάου,
Κόσμος πηγαινοερχόταν, στο σύνταγμα αντηχούσε μια απαλή μουσική κι εγώ ένιωσα μια ευδαιμονία που είχα καιρό να νιώσω.
Γύρισα σπίτι ανανεωμένη, χωρίς άγχος για τα εκατομμύρια που χάθηκαν, δεν ήταν και δικά μου εξ άλλου, ίσως να πάρω λιγότερη φέτα μα, ποτέ δεν θα αφήσω ξανά τις εποχές να περνάνε ανεπίστρεπτη χωρίς καμαρώσω την ομορφιά της φύσης, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο και παρακολουθώντας ανούσιους καυγάδες αγράμματων δημοσιογράφων με φτηνά ανθρωπάκια, ποτέ όμως….
