Φοβάμαι γιατί δεν έχω πλέον εμπιστοσύνη στον κόσμο που έφερα την κόρη μου. Φοβάμαι για τα ανίψια μου που έχουν ήδη ανεξαρτητοποιηθεί λόγω ηλικίας. Φοβάμαι μήπως δεν κάνω κάτι καλά μα, δεν είχε η μητέρα μου βιβλίο οδηγιών, όπως δεν έχω κι εγώ, απλά θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.
Ας μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μαθαίνοντας τους ότι το να φεύγουν από το σπίτι για να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο συνοδεύεται από ανεξαρτησία, υπευθυνότητα και λογοδοσία.
Ελευθερία σημαίνει να παίρνουν έξυπνες αποφάσεις, να προσέχουν τον εαυτό τους και να φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Ειδικά με τις κόρες μας, πρέπει να κάνουμε και τις δύσκολες συζητήσεις. Να μιλάμε ανοιχτά για το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, την πίεση από την παρέα, τη συναίνεση και τους κινδύνους που υπάρχουν όταν δέχονται ποτά ή ουσίες από άλλους.
Να τις μάθουμε να μην αφήνουν ποτέ μια φίλη μόνη της, να προσέχουν η μία την άλλη, να έχουν πάντα ένα σχέδιο για να επιστρέψουν με ασφάλεια στο σπίτι και να ζητούν βοήθεια χωρίς να φοβούνται ότι θα τιμωρηθούν. Όχι χάπια από αγνώστους. Όχι άγνωστες σκόνες. Όχι σύριγγες. Όχι ρίσκα με ουσίες που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν.
Να μην υποθέτουν ποτέ ότι γνωρίζουν τι περιέχει κάτι ή πώς μπορεί να επηρεάσει τον οργανισμό τους. Η σεξουαλική επίθεση, συμπεριλαμβανομένου του ομαδικού βιασμού, αποτελεί πραγματικό κίνδυνο που απαιτεί σοβαρές συζητήσεις, ενημέρωση και πρόληψη. Η αποφυγή του αλκοόλ και η διατήρηση της διαύγειας μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να αναγνωρίσει τον κίνδυνο και να πάρει ασφαλέστερες αποφάσεις.
Ας είμαστε, όμως, ξεκάθαροι: η σεξουαλική επίθεση δεν είναι ποτέ ευθύνη του θύματος, ανεξάρτητα από το αν είχε καταναλώσει αλκοόλ ή είχε κάνει χρήση ναρκωτικών. Η ευθύνη ανήκει πάντα σε εκείνον που επιλέγει να παραβιάσει τα όρια και την αξιοπρέπεια ενός άλλου ανθρώπου. Να μάθουμε στα παιδιά μας να εμπιστεύονται το ένστικτό τους, να θέτουν όρια, να στηρίζουν το ένα το άλλο και να μη φοβούνται ποτέ να τηλεφωνήσουν σε έναν γονέα ή σε έναν έμπιστο ενήλικα για βοήθεια.
Δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε από τα πάντα, αλλά μπορούμε να τους δώσουμε τη γνώση, την αυτοπεποίθηση και την κατανόηση ότι η ασφάλειά τους είναι πιο σημαντική από την ανάγκη να γίνουν αποδεκτά από τους άλλους. Ας τα μεγαλώσουμε ώστε να γίνουν ανεξάρτητα, αλλά ας τους θυμίζουμε πάντα ότι δεν χρειάζεται ποτέ να αντιμετωπίσουν μια επικίνδυνη κατάσταση μόνα τους. Πάντα θα υπάρχουμε εμείς, δίπλα τους όσο και να μεγαλώνουν και φυσικά να έχουν αυτοπεποίθηση!